"زن و شوهر دعوا کنند ابلهان باور کنند." این جمله کاملا درباره ی جنگ زرگری بین سران حال حاضر نظام و رسانه های مستقلی که پیگیر آن هستند صدق میکند. "جریان انحرافی" ، "فتنه ی جدید" و ادبیاتی اینچنین نیز از نماد های بحران سازی ایست که خط مشی جدید نظام برای فرافکنی است.
بحران آفرینی همواره پس از انقلاب سال 1357 سرچشمه ی بقای نظام بوده. از بحران های ناخواسته ای چون جنگ ، شورش های مجاهدین ، تظاهرات های ضد حکومتی و ... گرفته تا بحرانهای دست ساز همچون اشغال سفارت امریکا و جریان "خودخوانده"ی انحرافی اخیر همه و همه مایه ی بقای حکومت شده اند. فرض کنید اگر پس از انقلاب 1357 جنگی رخ نمی داد و مجاهدین همپای ملی گرایان و نهضت آزادی دست به تحصن و اعتراضات مسالمت آمیز می زدند و بسیاری رخدادهای دیگر پیش نمی آمد. در اینصورت بدون گل آلود شدن آب مسائل شفاف سازی می شده و حکومت از همان نخست اصلاح شده و به راه بهتری سوق داده می شد اما تمام این جریانات اتفاق افتاد و بحران ها راه را برای نشستن تندروان بر سکوی قدرت باز نمودند و این همه بحران آفریده شد. در دوران اصلاحات نیز همین رخداد پیش آمد. حکومت داشت بسوی اصلاحات مسالمت آمیزی که ممکن بود به ایجاد تغییرات بنیادین در حکومت بیانجامد پیش می رفت که دستگاه های سرکوبگر حکومت با بحران آفرینی و تهدید کودتا آب را بار دیگر گل آلود کردند تا مردم را حتی برای مدت کوتاهی به حالت واکنشی در آورد و در این مدت کوتاه اوضاع را آنگونه که می خواهند سر و سامان دهند.
رگه هایی از این گونه بحران آفرینی را می توان در انتخابات خرداد 88 نیز دید. حکومت با چنین تصوری پیش آمد که : با آزاد گذاشتن عرصه برای انتخابات ، مشارکت عمومی را برای باز کردن سوپاپ اطمینان فشار های عمومی بر دولت جلب خواهد کرد و پس از انتخابات با تغییراتی اندک در تعداد آرا اوضاع را بر وقف مراد خویش درخواهد آورد. دید حکومت این بود که با سرکوب صدای مردم و سکوت کاندیدا ها (که امیدوار بود اینچنین شود) بحرانی ساختگی از انتخابات در خواهد آورد و سپس آنرا برطرف کرده و با ناامیدی مردم از عرصه ی سیاست حکومت خویش را ابقا می سازد. انتخابات 88 اما اینچنین نشد ، سکوت کاندیداهای معترض محقق نشد و هیچگونه تهدید یا باجی آنها را از برملا کردن تشت رسوایی حکومت باز نداشت. از طرف دیگر حمایت مردم از اعتراضات بسیار بیش از آنچه بود که حکومت انتظارش را داشت. بحران انتخابات ابتدا بعنوان یک بازی سیاسی شروع و بعد ها به یک بحران تبدیل شد. بحرانی که پس از 2سال هنوز هم نظام سخت در تلاش است که افکار عمومی را از آن دور کند .
پس از زنده از سر رد کردن بحران انتخابات ، حکومت که پایه های قدرتش را بسیار سست می دید، بار دیگر اقدام به ایجاد بحرانی برای گل آلود کردن آب کرد. این بار از یک اختلاف فکری که در همه جای حکومت دیده می شود و از 2-3 سال قبل هم وجود داشته استفاده کرده و برخی مردان بی خرد و بی کفایت اطراف احمدی نژاد را بروی صحنه آورد تا با دلقک بازی ای که انتظار می رفت از خود نشان دهند سیبل جدیدی برای پرتاب دارت های بیکار مانده اش پیدا کند و توجه عمومی را در اقدامی فرافکنانه به دلقک های روی صحنه جلب کند زیرا دستگاه سرکوب به این نتیجه رسیده بود که با سرکوب کردن اعتراضات جز سرمایه های اجتماعی نظام چیز دیگری ضربه نمی خورد. با بزرگ نشان دادن "جریان انحرافی" و یا "فتنه ی جدید که بسیار بزرگ تر از فتنه ی انتخابات خواهد بود" سعی در پرت کردن حواس عموم از جنبش سبز و جریانات وابسته به آن کرد. خصوصا پس از اعتراضات 25 بهمن 1389 و دستگیری سران معترضان و رهبران جنبش سبز برای فرافکنی افکار عمومی ، جریان انحرافی و دلقک بازی های اطرافیان احمدی نژاد و مشایی را پررنگ نشان داده و با شلوغ بازی و دستگیری های نمایشی و به رگبار فحش و فلاکت بستن اطرافیان احمدی نژاد بحران ساختگی جدیدی را ایجاد کرد. این بحران آنقدر در کنترل نظام است که حتی براحتی بحث را به عدم کفایت سیاسی رئیس جمهور کشانده اند در حالی که هرچه باشد در نظر اصولگرایان کفایت سیاسی احمدی نژاد اگر بیشتر از رئیس جمهور پیشین سید محمد خاتمی نباشد کمتر نیست. بحث اینجاست که تمام این حرفها برای بحران زایی و جدی نشان دادن این بازی سیاسی است. احمدی نژاد برای این نظام حکم یک مهره ی سوخته را دارد که با بازی ماهرانه ی خود توانست فرمان همه ی قسمت های نظام را از دست نیرو های "غیر خودی" بیرون آورده و در اختیار نیرو های "ولایی" قرار دهد. گویی می خواهند حتی رفتن احمدی نژاد هم گلی باشد به سود نظام .
حال می رسیم بدین جا که این بحران ساختگی و جنگ زرگری دعواییست بین زن و شوهر که متاسفانه تمامی رسانه های خارجی فارسی زبان بجای پرداختن به حقوق مردم و ناعدالتی فزاینده و پیشرفت های دستگاه سرکوب در زمینه ی جدید ترین تکنولوژی های روز برای بدست آوردن جدید ترین راه های سرکوب بدان می پردازند ، بطوری که شبکه ی بی بی سی هر روز باوجود اخبار مختلف از مبارزات از درون زندان ها ، اعتصابات زندانیان ، اعتصابات کارگری ، اقدامات سپاه در زمینه ی سرکوب و سانسور هرچه بیشتر نهاد های اجتماعی مجازی و غیر مجازی و ... تنها خبری که از ایران می دهد صحبت فلان فرمانده ی سپاه از رحیم مشاییست . منظور این نوشتار این نیست که جنگ قدرتی که در راس نظام در حال شکل گیریست وجود ندارد اما اینکه این جنگ را تنها رخداد روز ایران بدانیم دامیست که حکومت پهن کرده است. اینکه آیا این روش رسانه های خبری درباره ی مسائل ایران آگاهانه است یا نا آگاهانه چیزیست که تاریخ باید درباره ی آن قضاوت کند اما بدیهیست که مسائل بسیار مهم تر و بحران های اجتماعی – فرهنگی و اقتصادی بسیار بزرگتری در ایران در حال شکل گیریست که نیاز به پوشش خبری دارد.
